Jest Weronika? Postanowiłem próbować mimo wszystko. Bardzo zależało mi, żeby z nią porozmawiać. Weronika jest- usłyszałem, tylko ja nie wiem, czy ona ma w ogóle chęć z Tobą gadać. Oświeciło mnie, że się nie przedstawiłem. Jestem Tomek. Ale dziewczyna z którą rozmawiałem, nie miała zamiaru się przedstawiać. Tylko wyskoczyła na mnie, że byłem wpatrzony w tą Karolinę. Nawet nie zauważyłem kiedy Wera wyszła i tak dalej. Zjechała mnie równo. Po czym dodała, że jest jedyna trzeźwa i wie co mówi. Ludzie, jak mi było strasznie głupio. Najpierw wyznaję takie rzeczy Weronice, a później przyjdzie jakaś baba a ja nie mogę od niej wzroku oderwać.

Koszmar istny. Mogę ją przeprosić? W sumie tyle zdołałem z siebie wydusić. Przecież i tak, co bym nie powiedział, brzmiało jak totalny kretynizm. Myślę, że tak, że możesz ją przeprosić. Werka, chodź tutaj, ktoś chce Ci coś powiedzieć. Weronika wyszła z pokoju. Ubrana była w taką jasną długą spódnicę i czerwony topik. Wyglądała ślicznie. Jak zawsze zresztą. Jej we wszystkim jest pięknie.